Կործանվելով փրկում ես ուրիշներին։ Երբ գիտես, որ վատ է, բայց լավը չի երևում հորիզոնում։ Եվ դրանից հոգիդ մղկտում է` կուրանալով չարի ու չարյաց փոքրագույնի ընտրության խաչմերուկում։ Չարյաց փոքրագույն, որ թևեր առնելով` դառնում է մեծագույն չարիք։ Ու կործանում։
Ուզում ես` քեզ հետ խոսեմ այն քաղաքի մասին, որին շուտով սկսելու ես կարոտել: Ախր, քեզ ի՞նչ կամ ո՞նց պատմեմ. սխալ տեղ ես եկել. ես չեմ կարող քեզ պատմել մի բանի մասին, ինչից ամեն օր զրկում են ինձ, չեմ կարող կորստիս մասին պատմել մեկին, ումից զրկվելու եմ շուտով:
Գետերն իրենց համար խաղաղ ու լուռ, ըմբոստ ու բուռն հոսում են, որ միանան ծովերին, տարրալուծվեն ու մեծանան, սարերն անվերջ ձգտում են հասնել երկնքին, որ հանգիստ շունչ քաշեն ու մաքուր օդ շնչեն՝ ուշք չդարձնելով ներքևում մնացածներին, իսկ մենք անուններ ենք տալիս նրանց, չափում մեծությունն ու խորությունը, բարձրությունը, որպեսզի տարբերենք:
