«Մոռացված երկրի զանգերը»՝ հայաթափված Նախիջեւանի, փշրված երազների ու հայի կողմից որդեգրված ադրբեջանցու մասին

Aravot.am-ի հետ զրույցում թվարկելով իր նախորդ գրքերը՝ Դավիթ Սամվելյանն ասում է, թե հասել էր այն կետին, որ այլեւս չէր ցանկանում պատմվածքների ժողովածուներ կամ վիպակ տպագրել ու նաեւ թեմայի փնտրտուքի մեջ էր: «Ի բարեբախտություն ինձ՝ պապս գրած հուշեր ուներ, որոնք մի քանի տարի առաջ հայրս ինձ փոխանցեց: Հասկացա, որ այդտեղ կան կերպարներ եւ թեմա, որոնք կարելի է խաղարկել: Ի սկզբանե իմ առաջ նպատակ չէի դրել վավերագրական վեպ գրելու, բայց նաեւ ուզում էի գեղարվեստականության մեջ փաստերի ճշգրտություն ապահովել… Այդպես սկսեցի գրքի վրա աշխատել, իսկ ամենադժվարն ինձ համար վեպը սկսելն էր»,-Aravot.am-ի հետ զրույցում ասում է հեղինակը: «Վեպը սկսելուց էր կախված, թե հետագայում ինչպես կշարադրեմ այն… Շատ դեպքերում հորս հետ եմ կոնֆլիկտի մեջ եղել, որովհետեւ աշխատելը կրկնակի դժվար էր այն առումով, որ դրանք իր հոր հուշերն էին, եւ ինքն իր պատկերացումներն ուներ իր գյուղի մասին (հայրս իր մանկության մի մասը ապրել է հայրենի գյուղում): Ինքը մտածում էր, որ պետք է կառչած մնամ այդ ամենից, բայց բնականաբար, գեղարվեստական ստեղծագործության պարագայում նման բան չի կարող լինել… Նաեւ երկար ժամանակ մտածում էի՝ արժե՞, որ գրեմ այս վեպը, որովհետեւ թեման առաջին հայացքից կարող է չձգող լինել հասարակության եւ ընթերցասերների պահանջներին»,-ասում է Դավիթ Սամվելյանը ու հիշեցնում, որ երբ 2017-ին տպագրում էր իր ամենահայտնի գրքերից մեկը՝ «Ռոդենի ձմեռը», որտեղ զետեղված պատմվածքների մեծ մասն 90-ականների մասին էր, մտածում էր, որ գուցե երիտասարդությունը չկարդա, սակայն, ընթերցողների մեծ մասը, պարզվեց երիտասարդներն են: