Истории

Ի­րիկ­նա­մուտ էր: Ամ­պե­րը ­ի­ջել էին երկն­քից ու սա­հե­լով փար­թամ կա­նաչի
վրա­յով՝ լցվում էին ան­տակ ­թվա­ցող ձո­րը:

Հախուռն ու անիմաստ մտքերիդ արդյունքում ստեղծված պատկերացումների, զգացողություններիդ անոմալության աստիճանի հասած հուզականության համար ես հիմա սկսում եմ գործել մի զսպաշապիկ:

Աբուլը մեկ ժամացույցին էր նայում, մեկ էլ գլուխը շրջում եկեղեցու կողմ:

Ի տարբերություն ժամացույցի էկրանի՝ այդ օրը եկեղեցու խաչը փայլում էր երկնքի կապույտ ֆոնի ներքո:

Արև էր, բայց աշուն …

Ամառ էր, անձրևները քաշվել գնացել էին այնտեղ, որտեղ արևը շատ էր: Փողոցներն էլ լվացող չկար, միայն փոշին էին հավաքում մայթեզրերից: Քաղաքում լիքը փոշոտ մարդ կար. ով հասցրել էր, շորերը թափ էր տվել ու գնացել, մնացել էին մնացածները՝ նրանք, ովքեր լցրել էին քրտնահոտով ու մաշված բազմոցներով լցված հյուրանոցները: